Terug van weggeweest...

Na lange tijd niet geblogd te hebben, kom ik maar weer eens om het hoekje kijken. Er is in die twee jaar afwezig veel gebeurd. Mijn kleinzoon is inmiddels alweer twee jaar en is een lief klein kereltje.

Met mij gaat het goed, ik heb een gastric bypass operatie achter de rug (op 6 januari 2014). En voel me super. Op weg naar een gezonder en slanker leven.

Deze oma wil een gezonde oma worden. Dus vandaar deze gbp. 

Tot de volgende keer!

Nieuw leven!

21 december 2011 om 14.56 is mijn lieve kleinzoon Rossilio Ricardo geboren. Na een zware bevalling kwam het mannetje d.m.v. een keizersnee ter wereld. En ik kan maar 1 ding zeggen.. Hij is fantastisch. Het mooiste mannetje ooit. Voor het eerst van mijn leven ben ik oma geworden.. zonder moeder te zijn... Mijn lieve stiefdochter is bevallen. Het gemis van eigen kinderen is enorm, maar dit kleine mannetje maakt het gemis aan iets eigens goed. Zodra ik hem in mijn armen heb gloeit er iets in mij, ik ben te oud voor eigen kinderen, dus ik geniet des te meer van dat mannetje. Wat is hij lief, wat is hij mooi! Ik kan alleen nog maar aan hem denken. Ik ben zo'n oma geworden die met foto's pronkt, terwijl ik dat toch altijd behoorlijk irritant vond als vriendinnen dat deden. Nu doe ik het zelf ook.. Want ik ben zo ontzettend trots op mijn kleine grote liefde.

Morgen kan ik hem weer in mijn armen nemen. Morgen is het weer zover. Ik ben de trotse oma van dit lieve lieve manneke, mijn kleinkind, mijn allessie!

Maar ook opa is trots. Dit kleintje krijgt een heerlijk leventje, met twee grootouders die er altijd voor hem zullen zijn.

Onze kerst stond dus in het teken van nieuw leven. Maar ook in het teken van cadeautjes. Ik heb het druk, want ik moet ook nog cadeautjes kopen voor de jongens. De verlanglijstjes zijn lastig. Er staan dingen op die ik niet kan vinden, of die ver boven het budget gaan. Toch lukt het me om voor allemaal wat leuks te kopen.

Na de cadeautjes maken mijn twee (stief)zonen, Hans (mijn man) en ik een vierluik voor mijn dochter en kleinkind. We hebben allemaal een schildersdoek en verven daar ons eigen ding op.

Niet vertellen aan mijn dochter hoor, ze weet nog van niets...

Sssstttt! Ons geheimpje!

I'm back

Afscheid nemen en nieuw leven!

Na een lange periode ben ik er weer. Het afgelopen half jaar is er veel gebeurd in mijn leven. Mijn lieve zus is na een zwaar ziekbed overleden. Dit was heftig om mee te maken. En het is nog steeds heftig. Ik merk dat ik erg goed ben geworden in het blokken van mijn emoties. Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen in mijn leven. Zo kan ik ieder moment oma worden. Ik kijk daar erg naar uit. 23 december is mijn stiefdochter uitgerekend. Maar aangezien het kindje al aan het indalen is ziet het er naar uit dat het eerder komt. We zullen zien...

Een hobby is geboren!

Om van overtollig huisraad af te komen van mijn overleden zus ben ik samen met mijn andere zus op kofferbakmarkten gaan staan en hebben we ook al een keer in een sporthal een tafel gehuurd op de vlooienmarkt. Wat is dat fantastisch om te doen. Het uitstallen van je waar... het aan de man brengen van je spullen. Ik heb dat altijd al leuk gevonden, maar nu eindelijjk heb ik mijn ding gevonden. Het is zwaar en vermoeiend, aan het eind van de dag voel je de vermoeidheid in je lijf en lig je al om half negen in je bed.. maar dat heb ik er graag voor over. Ik heb nog iets van tien bananendozen vol met handel. Volgende maand weer...

Maria! Mijn nieuwe aanwinst...



Iets ouds en iets nieuws...

Tot binnenkort!



De tijd vliegt...

Er is alweer een week van de vakantie voorbij. Die week is omgevlogen. Helaas stond deze week nog niet in het teken van vakantie. De voor- en achtertuin was op de schop, mijn zus werd opgenomen in het ziekenhuis, ik heb kiespijn en een kaakontsteking, regen...regen en nog eens regen. Maar vanaf morgen gaat het gebeuren. Morgen halverwege de dag komt de zon en die blijft een paar dagen schijnen, die zorgt dat de temperatuur flink omhoog schiet, dat we eindelijk op ons nieuwe terras kunnen genieten van een zwoele zomer avond met vrienden, een hapje en een drankje..kaarsjes aan... Ik hoop het zo! Nog twee weken vakantie te gaan...

Schietpartij

Het wordt zo onderhand gewoon, vandaag weer een schietpartij, nog geen vijf minuten vanaf mijn huis. Het hoort bij Amsterdam, zeggen ze dan. Het hoort bij de omgeving waar in je woont. Het is de reden waarom ik zo graag wil verhuizen. Weg uit Amsterdam Zuid Oost waar altijd wel wat te doen is... of het nou om een voetbaltoernooi gaat zoals Kwakoe, of om een schietpartij, beroving etc. Ik ben het zat. Maar ja, mijn lief nog niet. Die wil hier blijven wonen. En hij heeft gelijk als hij zegt 'Ons huis is fantastisch, onze tuin is fantastisch'. Ik zou mijn tuin idd te veel gaan missen. Dus gaan we maar weer over tot de orde van de dag. En houden we ons bezig met de vraag 'Wat eten we vandaag?'

Vaderdag

Het is vandaag Vaderdag. Zo'n dag dat je als klein kind het spannend vind hoe papa je zelfgemaakte asbak zou vinden, of de tekening. Zo'n dag dat als je ouder bent je zakgeld uitgeeft bij de Doe het Zelf winkel.. En zo'n dag dat als je nog ouder bent.. en zelf een gezin hebt, het als een verplichting ziet om langs je vader te gaan of je schoonvader. Maar het gekke is, zodra die er niet meer zijn valt er een leegte op die dag. De kinderen komen met een cadeautje voor hun vader.. en je denkt.. wat had ik mijn vader vandaag kunnen geven. Mijn vader zou nu 82 zijn, 18 jaar geleden kreeg hij zijn laatste Vaderdagcadeautje. Ik kan me niet meer herinneren wat. Hij overleed een paar dagen later, sindsdien is Vaderdag altijd wat beladen. Zodra ik in de folders in de bus krijg, begint het gemis net even wat sterker te worden.

Het raadsel van de schoen en de sok...

Raadsel....

Het is maandagochtend... de week gaat beginnen. Ik stap in de auto richting mijn werk.. Op de afrit A9 richting de A10 ligt een schoen.. gewoon 1 schoen.. Het is dinsdag... de schoen ligt er nog steeds...woensdag, donderdag en vrijdag...hij ligt er nog steeds. Mist nou niemand die schoen? Hoe kan je op de snelweg nou je schoen verliezen? Gooi je die tijdens een boze bui uit het raam? Of ren je over de snelweg heen en verlies je dan je schoen? Hoe kan dat toch? Je ziet zoveel schoenen liggen op de snelweg.. En denk je nou.. ik neem ze mee dan passen ze bij elkaar... Maar helaas, dat is ook niet het geval. 
En het vreemde is, het zijn vrijwel altijd herenschoenen. Voor mij blijft die eenzame schoen een raadsel... 

Het is net zo'n raadsel als 2 sokken in de was gooien..en er 1 uithalen. Zou die ene sok...die ik dan niet meer heb, naar die schoen aan het zoeken zijn...